 | ||
| Πηγή |
Κι απόψε πάλι χτυπά...
Με
μολύβι, ποτέ πια.
Είχε, ας
το πούμε… ενός είδους… ευαισθησία!
Δεν το
άντεχε.
Να
τσαλακώνει, να σκίζει χαρτιά, να σβήνει ή να μουτζουρώνει…
γενικότερα,
να ματαιώνει…τις λέξεις.
Κι ας
είχε αποκτήσει πρόσφατα εκείνο το σαγηνευτικό
σημειωματάριο
από σκούρο ανακυκλωμένο χαρτί.
Τα
βράδια.
Κυρίως τα
βράδια, έμπαινε στον πειρασμό, να σκαλίσει με
γραφίδα τις σελίδες.
Στο φως
του κεριού. Να τραβήξει την πρώτη παράλληλη
γραμμή.
Έναν ορίζοντα όπου θ’ ανατείλει λέξη λέξη, η πρώτη πρόταση.
Κι ύστερα η Ιστορία.
Ρωτάς αν
είναι προσωπική ιστορία.
Αν είναι
καλή η ιστορία, μοιάζει… προσωπική.
Τι
σημασία έχει, εντέλει; Αφού είναι μια… καλή ιστορία.
Κι απόψε
τα μολύβια ησυχάζουν στην κασετίνα, όπως τα τρένα στο σταθμό.
Κι απόψε
το σημειωματάριο μόλις που ανασαίνει, στο βαθύ συρτάρι, σαν σε λίκνο.
Άλλο ένα
βράδυ που περιμένει την Ιστορία να φανεί,
ντυμένη
και βαμμένη στην πένα, σαν μοιραία γυναίκα του φιλμ νουαρ.
Βιάζεται
να την εμφανίσει στην οθόνη.
Με
λαχτάρα, αγγίζει τα πλήκτρα. Που και που σταματάει.
Και, ναι!
Φαίνεται, ολοένα, και πιο καθαρά!
Μα είναι
θαυμάσιο:
μια φυσιογνωμία
από
γράμματα, αριθμούς, σημεία.
Το ακούς
αυτό; … είναι χτύπος καρδιάς;
Για μια
στιγμή το πίστεψα…
Τόσο με
συνεπήρε, αυτός ο θόρυβος, από τα δάχτυλα του συγγραφέα…
--------------------------------------------------------------------
Η επιστροφή μου, βραβεία που δίνουν χαρά, και λίγη περιαυτολογία
Φίλοι μου καλοί, καλοί μου φίλοι,
μετά από απουσία ενός μηνός και κάτι...
όπου δεν είχα κάτι πραγματικά καλό κι ευχάριστο, να μοιραστώ...
έχω τη μεγάλη χαρά να σας παρουσιάσω την ιστορία "Κι απόψε πάλι χτυπά..." με την οποία συμμετείχα στο 10ο "παιχνίδι με τις λέξεις" που οργάνωσε η FLORA GIA του Texnis Stories
Για την πρώτη μου συμμετοχή σας έχω μιλήσει στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση. Ξαναεξηγώ ότι δίνονται προς χρήση όλων των συμμετεχόντων 5 συγκεκριμενες λέξεις, οι οποίες επισημαίνονται με κόκκινο χρώμα. Οι αναγνώστες ψηφίζουν τις ιστορίες που τους κεντρίζουν χωρίς να γνωρίζουν το συγγραφέα. Είναι όπως λέω, ένα αγώνισμα μυστικό...
Το σούπερ θετικό είναι πως, αυτή τη φορά τιμήθηκα με το 3ο βραβείο από τη βαθμολογία που συγκέντρωσα από ψηφοφορία των αναγνωστών. Αξίζει τον κόπο να το παρακολουθήσετε αν σας αρέσει η μυθοπλασία, η δημιουργία, η ποικιλία... Μπορείτε και να γράψετε αλλά και να ψηφίσετε (όχι τη δική σας ιστορία).
Έχει περάσει πολύς καιρός αλλά μιας και πιάσαμε τις απονομές οφείλω,αν και καθυστερημένα, να αναφερθώ σε δύο νέα δροσερά και καλαίσθητα ιστολόγια που μου με τίμησαν διαβάζοντάς με αρχικά,
και στη συνέχεια μου έδειξαν έμπρακτα τη φιλία τους με βραβεία:
από τη μπλόγκερ Κατερίνα Δ.-Χ., γνωστή και ως Μ@μ@ για σπίτι
από τη μπλόγκερ Katerina Kiskidinoglou ή αλλιώς ελληνίδα μάνα
Το liebster award, το πρώτο εκ των δύο το έχω ξαναλάβει και έχω απαντήσει με δικό μου τρόπο στις ερωτήσεις στην ανάρτηση "γνώθι σαυτόν, μηδέν άγαν" (11) η οποία έχει μεγάλη επισκεψιμότητα λόγω τίτλου. Γουγλάρει κανείς " τι σημαίνει μηδέν αγα" και διαβάζει και τον ορισμό, αλλά και τα σώψυχά μου!!
Για το δεύτερο βραβείο θα απαντήσω τις ερωτήσεις, γιατί πραγματικά η εσωστρέφειά μου είναι παροιμιώδης...
1) Τι σας οδήγησε να ξεκινήσετε το blog σας;
Η ανάγκη να μοιραστώ επιτέλους, όλα τα καλά πράγματα που η καθημερινότητα δεν μου αφήνει χρόνο και χώρο να μοιραστώ με τους άλλους.
2) Ποιο είναι το θέμα του blog σας, με τι ασχολείται;
Φαίνεται στον υπότιτλο. Και στον τίτλο κάθε ανάρτησης. Τι να έχεις; Γιατί κρύβω μέσα μου έναν φιλόσοφο, και νιώθω κάθε μέρα σαν τον Άμλετ το Δανό Πρίγκηπα του Σαίξπηρ, που κρατούσε εκείνο το κρανίο και έλεγε " Να ζει κανείς ή να μη ζει; ".
3) Από πού βρίσκετε την έμπνευσή σας;
Από την αγάπη μου για τους ανθρώπους μου, και από την ίδια την έμπνευση, αυτό το σαράκι που με τρώει μέχρι να ολοκληρώσω την ανάρτηση. Υπάρχουν φορές που δεν προλαβαίνω να γράψω πάνω από τρεις λέξεις, γιατί γύρω μου γκρεμίζεται το σύμπαν.
4) Σχεδιάζετε από πριν το περιεχόμενο του blog σας;
Όχι πάντα. Απλά κάποιες φορές προσέχω τα λεγόμενά μου περισσότερο.
5) Έχετε νέες ιδέες για το blog σας;
Κυρία, κυρία, δεν καταλαβαίνω την ερώτηση! Εφόσον δεν κάνω αναδημοσιεύσεις , μάλλον , λέω μάλλον... όλο το μπλογκ είναι μια νέα ιδέα...
[... με μια αδιόρατη αύρα του παλιού, του πολύ παλιού όμως... γι' αυτό και η Δήμητρα θεωρούσε ότι είμαι πεντηκοντούτις!!! ( <- Τώρα ξέρετε γιατί το κάνω, για να έρθουν κι αλλοι να με διαβάσουν αφού γουγλάρουν το "πεντηκοντούτης"!! ) Η αλήθεια είναι ότι ώρες ώρες μου θυμίζω τον Κωνσταντίνο Κατακουζηνό από το αχτύπητο σήριαλ "Κωνσταντίνου και Ελένης"]
6) Πόσο χρόνο αφιερώνετε στο blog σας;
Τι να πω; Εξαρτάται από τη διάθεση. Όταν έχω στενοχώριες προτιμώ να μην γράφω. Από ότι είδατε την τελευταία φορά μου πήρε κανένα μήνα!!!
7) Ποια είναι η καλύτερη στιγμή για εσάς να δημιουργήσετε;
Θα μπορούσε να είναι η οποιαδήποτε, δηλαδή μόλις με γαργαλήσει η ιδέα να γράψω, αλλά ο πραγματικός χρόνος που πλησιάζω τον υπολογιστή είναι συνήθως το βράδυ.
8) Τι θα θέλατε να ξέρει ο κόσμος για σας;
Τίποτα περισσότερο από αυτά που του έχω πει...
9) Ποια είναι τα hobbies σας;
Η αγαπημένη μου ενασχόληση είναι η ονειροπόληση. Ο τίτλος ενός πιο παλιού συγκροτήματος, "Χάνομαι γιατί ρεμβάζω", με περιγράφει απόλυτα. Φυσικά το γράψιμο και το νοιάξιμο, πολύ από δαύτα. Στο μέλλον ελπίζω να έχω περισσότερο χρόνο για τη ζωγραφική και τη μουσική που τις έχω πολύ πολύ παραμελήσει...
Ελπίζω να μη σας κούρασα,
περιμένω τα σχόλιά σας για την ιστορία και ό,τι άλλο έχετε να μοιραστείτε με τη σειρά σας...
Σας ασπάζομαι
marron
