Βράδυ Τετάρτης.
Γεμάτη η αίθουσα.
Τα φώτα όλα αναμμένα. Η ώρα πλησιάζει...
Ανοίγει η δεξιά πόρτα, και μπαίνει εκείνος.
Χωρίς κουστούμι αυτή τη φορά.
Με ρούχα σκούρα, έτοιμος να βυθιστεί στο σκοτάδι της σκηνής.
Δεν ξεκινά αμέσως.
Μας μιλά, μας απευθύνεται.
Μας εξηγεί όλα τα μαγικά που θα εκτελέσει σε λίγα λεπτά.
Μας μιλά για την τέχνη του, που περιέχει - θαρρείς - ολόκληρη την τέχνη.
Απλός και άμεσος, σαν να τον ακούς σε μια από τις εκπομπές του.
Γιατί αν έριχνες μια ματιά στο κοινό,
μόνο έτσι θα μπορούσες να δικαιολογήσεις αυτό το ετερόκλητο πλήθος.
Όλοι εκείνοι, που τον ακολουθούμε στις αναζητήσεις του.
Το αποψινό του θέμα δεν ήταν άλλο από ένα πολύ ιδιαίτερο ποίημα,
που είναι καμωμένο και μελωδία.
Μα στα χέρια τα δικά του, έγινε κάτι το απτό.
Κάτι που μπόρεσε να το πλάσει, ξανά και ξανά,
για να το αναδείξει όσο γίνεται,
προτού το ξαναφήσει στο δρόμο προς τα αστέρια.*
Πολύ θα ήθελα να σας πω ποιο είναι το τραγούδι.
Πολύ θα ήθελα να θυμηθούμε μαζί το ποίημα.
Ή ακόμη και να σας βάλω ένα μέρος απο μια παλαιότερη παρουσίαση του έργου.
Μα πιστεύω βαθιά, πως κάποια πράγματα δεν εξηγούνται, κι ούτε μπορούν να μπουν σε καλούπια.
Έτσι, αν εμπιστεύεστε τις λέξεις μου,
αφιερώστε ένδεκα λεπτά παρακολουθώντας
ένα δείγμα της σαγήνης
- ας με συγχωρήσει που προσπαθώ να τον προσδιορίσω -
ενός δασκάλου, ενός δεξιοτέχνη,
ενός ανθρώπου που γεννήθηκε για να προσφέρει
κι ό,τι κάνει είναι καλώς καμωμένο.
Γιατί έχει το άγγιγμα...
Ακολουθώντας τα συναισθήματα, τα βλέμματα,
κάθε ατάκα, κάθε στίχο,
μα και την "ύφανση" της μουσικής μιας παλιάς ταινίας,
πιστός, ακόμη και στον ενδυματολογικό κώδικα του πρωταγωνιστή,
ο Χρίστος Παπαγεωργίου δεν χάνει στιγμή το πάθος του
ούτε για τη διδασκαλία,
ούτε για την άψογη εκτέλεση,
θαρρείς πως είναι πλασμένος να εκπέμπει την τέχνη για όλους εμάς.
----------------------------------------------
* Το έργο που παρακολούθησα την Τετάρτη 29.4.2015
στην αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος του Μεγάρου Μουσικής
ήταν η μουσική σύνθεση του Χρίστου Παπαγεωργίου
32 "Στυλιστικές παραλλαγές" πάνω στο "Περιγιάλι το Κρυφό" του Μίκη Θεοδωράκη, σε ποίηση Γεωργίου Σεφέρη. Μεγάλο μουσικό έργο και ταυτόχρονα τη δυσκολότερη πρόκληση για κάθε συνθέτη.
Το θαυμαστό για μένα ήταν ότι στην ουσία
υποδύθηκε τόσο "στυλιστικά" - τη μουσική έκφραση και τη γλώσσα -
αλλά και "φυσικά" - τις κινήσεις του σώματος, τον τρόπο που έπαιζαν και τις αντιδράσεις τους κατά την οικεία παραλλαγή - δεκάδες ονομαστούς συνθέτες στην ιστορία της μουσικής...
... από τον Κουπρέν, μέχρι τον Κηθ Τζάρετ και την ηλεκτρονική μουσική,
δοκιμάζοντας (με την έννοια του γεύομαι) τρία διαφορετικά όργανα,
το πιάνο , το φόρτε πιάνο, και το τσέμπαλο.
Αν ποτέ η βελόνα του ραδιοφώνου σας δείξει το Τρίτο,
κι ακούσετε μια - πάντα νεαρή , λιγάκι βιαστική, και λίγο βραχνή - φωνή
να λέει: "Αναζητώντας την κυρία με τη Στρυχνίνη"
θα βρείτε το δάσκαλό σας...
... κι ας μην ξέρετε ούτε νότα.
Σας ασπάζομαι,
marron ;)
Υ.Γ. κι όπως πάντα περιμένω τα σχόλιά σας...
