Σελίδες

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μουσική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μουσική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 27 Ιουνίου 2014

Οι πέντε αποχρώσεις του μπλε




Απέραντη η μουσική, 
απέραντη κι η θάλασσα.

Κι όταν η μουσική γίνεται γαλάζια, 
τότε είναι που δεν μπορείς 
από τη θάλασσα να την ξεχωρίσεις.


Όταν είσαι στην ακτή,  
να ταξιδέψεις θέλεις,
μα όταν στη θάλασσα βρεθείς, 
ονειρεύεσαι το γυρισμό.



πηγή



Κι αυτών που μείναν πίσω,
 εκείνων που αδυνατούν να συλλάβουν το ασύλληπτο,
το αλμυρό δάκρυ,
γίνεται ένα με τη θάλασσα,
  και ξάφνου το τραγούδι του Αιγαίου,
 γίνεται θαρρεις μέρος των... blues.


1.   


Θάλασσα πόσα δάκρυα 
  έχουν τα κύματά σου,  
για τούτο κι είναι αλμυρά , 
φαρμάκι τα νερά σου 

Ακούσαμε ενα ελάχιστο ηχητικό δείγμα 
απλό και ουσιαστικό, 
ερμηνευμένο από τον Σκεύο Μαγκούλια 
και τις αδερφές του, από την Κάλυμνο, 
έτσι όπως καταγράφηκε στο αρχείο της Μέλπως Μερλιέ.


 

Αν πατήσατε το play στο αμέσως επόμενο βίντεο 
θα απολαύσατε τον ίδιο σκοπό, 
ναι, αυτό, το 
"Θαλασσάκι μας",
διασκευασμένο από έναν έλληνα μάστορα των blues και της τζαζ,
τον Πέτρο Κλαμπάνη 
που επίσης έπαιξε κοντραμπάσσο, 
με τους
 Gilad Hekselman κιθάρα , John Hadfield κρουστά
Megan Gould βιολί, Rebecca Cherry βιολί,
Lev Ljova Zhurbin βιόλα,Yoed Nir βιολοντσέλο
η ηχογράφηση έγινε στη Νέα Υόρκη.



2.  
Μα ο Πέτρος δεν είναι ο μόνος, 
που θέλησε να μπολιάσει τη μουσική του κόσμου,
με τα θαλασσινά μας τραγούδια 
πάνε χρόνια που ο Αντώνης ο Απέργης,
έκανε μια υπέροχη ενορχήστρωση 
για ένα άλλο 
 
"Θαλασσάκι", που το τραγουδούσαν απέναντι...
όσοι κοιτούσαν το Αιγαίο από τα παράλια της Μικρασίας...

... εδώ σας έχω την αγαπημένη μου εκτέλεση 
από τον  ξεχωριστό Κώστα Παυλίδη,
για τον οποίο έχω έτοιμο - για άλλη φορά - ένα ολόκληρο αφιέρωμα ... ''


 Γίνε πουλί μου θάλασσα
κι εγώ το ακρογιάλι
να ’ρχεσαι με τα κύμματα
στην εδική μου αγκάλη
 
Αμυγδαλάκι τσάκισα
και μέσα σε ζωγράφισα
 
Ο μισεμός είναι καημός
το έχε γεια είναι ζάλη
και το καλώς ορίσατε
είναι χαρά μεγάλη
 
Θάλασσα κι αλμυρό νερό
να σου κακιώσω δεν μπορώ
 
Σταλαγματιά σταλαγματιά
το μάρμαρο τρυπιέται
κι αγάπη που δεν παίρνεται
δεν πρέπει ν’ αγαπιέται
 
Θαλασσα θαλασσάκι μου
και φέρε το πουλάκι μου
Θάλασσα κι αλμυρό νερό
να σου κακιώσω δεν μπορώ





                                        
          3.  
Ακόμη ένα - κυκλαδίτικο αυτή τη φορά - θαλασσινό τραγούδι,
γνωστό με τον τίτλο 

"Τη θάλασσα τη γαλανή"

σε ένα μικρό ηχητικό δείγμα 
από τη δουλειά ενός άλλου έλληνα τζαζίστα, του Γιάννη Χούλη,
μαζί με τους Βασίλη Γκίκα και Αθηνά Χιώτη.






Να ομολογήσω πως 
ακόμη και για μένα που γνωρίζω σε βάθος αυτά τα τραγούδια,
υπήρξε καιρός, κατά τον οποίο δυσκολευόμουν, 
να δεχτώ, ακουστικά, τέτοιου είδους ενορχηστρώσεις

αλλά πάλι, είναι κρίμα να φυλακίζουμε τη μουσική,
και αν στ' αλήθεια την αγαπάμε,
 πρέπει να αφήνουμε να ταξιδεύει,
σα λευκό χάρτινο καραβάκι στο νερό.




   4.  
Κι ιδού το αποτέλεσμα μιας πολύ φρέσκιας ματιάς,
        από πολύ αξιόλογους νέους μουσικούς του "παραδοσιακού χώρου",
        που τολμούν αυτό το διαφορετικό στην ενορχήστρωση... 

Ένα τραγούδι από την Κρήτη που είναι γνωστό με τους τίτλους 
"Θάλασσα" και "Αποχαιρετισμός" 
Μεσοπέλαγα αρμενίζω κι έχω πλώρα τον καημό
κι έχω την αγάπη πρίμα κι άλμπουρο τον χωρισμό

 
Θάλασσα, μη με διώχνεις μακριά
Χωρισμέ, μου ματώνεις την καρδιά
 


Την κορφή του Ψηλορείτη με παράπονο θωρώ
και με δάκρυα απ’ την Κρήτη φεύγω κι αποχαιρετώ

 
Θάλασσα, μ’ εξορίζεις μακριά
Χωρισμέ, μου `χεις κάψει την καρδιά

 
Μαύρη μοίρα το `χει γράψει, να μακραίνω, να χαθώ
και να ζω μακριά απ’ την Κρήτη κι από κείνη π’ αγαπώ

 

 Θάλασσα, μη με διώχνεις μακριά
Χωρισμέ, μου `χεις κάψει την καρδιά



  
  https://www.youtube.com/watch?v=K5dFD5dvkBY

Ακούσαμε τους 
Mιχάλη Κονταξάκη στο μαντολίνο, ο οποίος έκανε και τη διασκευή...
 Κυριάκο Ταπάκη στο ούτι, 
                                              Κώστα Καλατζή στα κρουστά.
                                             Μαρίνα Δανακάλη στο τραγούδι.




      5. 
Τελευταίο τραγούδι γι' απόψε 
αφήνω ένα από τα πιο σπάνια.
 Είναι από εκείνα τα τραγούδια που 
ηχογραφήθηκαν τη δεκαετία του '30 
στην Ελλάδα αλλά και στο Εξωτερικό,
και έτσι μπορέσαμε να τα γνωρίσουμε και να τα νιώσουμε.
    Ονομάζεται 

"Θάλασσα Λυπήσου" 
      
κι είναι ένα αριστούργημα,
                   έτσι ερμηνευμένο από τα όργανα της " πολίτικης ζυγιάς".
                      
            Από ζωντανή ηχογράφηση με τη φωνή της Κατερίνας Παπαδοπούλου,
              στο ούτι ο Χρήστος Τσιαμούλης, και στην πολίτικη λύρα ο Σωκράτης Σινόπουλος.
                 

Κλαίγω βαριαναστενάζω και τη θάλασσα φωνάζω,
για δυο μάτια ζαχαρένια που μου λείπουνε στα ξένα.

Θάλασσα λυπήσου λίγο πια και μένα,
φέρε την αγάπη μου από τα ξένα.

Ε, ρε θάλασσα τι κάνεις όλους μας θα μας τρελάνεις,
πήρες την παρηγοριά μου μέσα από την αγκαλιά μου.

Θάλασσα λυπήσου λίγο πια και μένα,
φέρε την αγάπη μου από τα ξένα.

Θάλασσα φαρμακωμένη την καρδιά μου 'χεις καμένη,
μου ξελόγιασες πλανεύτρα την αγάπη μου βρε ψεύτρα.

Θάλασσα λυπήσου λίγο πια και μένα,
φέρε την αγάπη μου από τα ξένα.




                                          
Εάν περιμένατε να ακούσετε 
μια τζαζ εκδοχή και σε αυτό το τραγούδι,
ελπίζω να μην σας απογοήτευσα. 
Απλούστατα δεν υπάρχει ακόμη...

Δεν έχετε παρά να τη δημιουργήσετε...


Σας ασπάζομαι,
marron ;)




--------------------------------------------------------------------------------------


 * που μπορείτε επίσης να το ακούσετε 
 ντύμένο με τη φωνή της Λιζέτας Καλημέρη, 
και της πρόωρα χαμένης  Σοφίας  Ασσυχίδου...

** Πάνω σε μικρασιάτικη μελωδία το συνέγραψε ο Παναγιώτης Τούντας,
και πρωτοηχογραφήθηκε στα 1935 από τη Μαριώ Μαρκοπούλου ή Σαλονικιά με τον Τίτλο "Αχ βρε Θάλασσα Κακούργα" . Δίσκος Columbia Ελλάδος DG-6170.
https://www.youtube.com/watch?v=ojYj1iUIBnY

Παρασκευή 21 Ιουνίου 2013

μουσική!


μα τι στ' αλήθεια είναι μουσική;

το καρδιοχτύπι στην κοιλιά και στην αγκαλιά
η ανάσα σου κοντά στο αυτί μου τη νύχτα
οι πρώτες παιδικές φωνούλες και το ταχτάρισμα
όταν η φωνή γίνεται όργανο για να νανουρίσει
τα τραγούδια της αγκαλιάς που σε χορεύω
οι διαφορετικές φωνές όταν λες το παραμύθι

το σιγανομουρμούρισμα όταν κάτι σκαρώνεις
όταν σφυρίζεις ένα σκοπό στο διάδρομο
το γαργαριστό γέλιο στο άκουσμα του αστείου
η βαβούρα στο καφέ κ το πλανόδιο ακκορντεόν
αυτό που ντύνει τη συγκίνηση στο σινεμά
ραδιοφωνικό χαλί όταν διάβαζα για Πανελλήνιες
το να διαλέγεις σιντί για το αυτοκίνητο
 
η μελέτη και οι πρόβες με τα σύνολα
όταν τραγουδάς στην ταβέρνα, 
στο μπάρ, στο πάρκο και στο στάδιο 
κάθε που ακολουθώ τις μπάντες στις πλατείες  
κάθε που ονειρεύομαι τη μουσική που θα φτιάξουμε μαζί

ύστερα είναι...
η βροχή που πέφτει στο τζάμι
τα βήματα πέρα δώθε μέσα στη νύχτα
τα τζιτζίκια, οι γρύλοι κι ο γκιώνης το κατακαλόκαιρο

Κάτι έχασα, κάπου, 
ας μετρήσω πάλι απ' την αρχή...



---------------------------------------------------------------------------------------------- 



Η ιδέα και η μουσική επιμέλεια είναι του Ματτέο Νεγκρίν 
και η υπέροχη ζωγραφική απόδοση είναι της Αλίς Νίννι.

--------------------------------------------------- 

"Που πάει η μουσική όταν δεν την ακούμε πια;"
Ρωτούσε και ξαναρωτούσε, στο ΤΡΙΤΟ, ο Μενέλαος Καραμαγγιώλης

 Δεν μας εγκαταλείπει. Ελπίζει να την ακούσουμε, κι ακολουθεί τη ζωή μας, Μενέλαε.