Κι όμως είμαι ακόμη εδώ!
@ με το ίδιο αγαπημένο μου λογότυπο,
γιατί δε σταματώ στιγμή να ονειρεύομαι
της φύσης το σχολείο,
κάτω από τα δέντρα...
... φυσικά, είμαι αυτή με την ποδιά!
και μαζί μου πάντα ένα άλλο παιδί...
και μαζί μου πάντα ένα άλλο παιδί...
και μαθαίνουμε μαζί,
με αγάπη,
κι ο ένας από τον άλλον (1).
@ με το ίδιο φόντο
το οποίο δε διατίθεται πλέον και είναι μάλλον συλλεκτικό,
κι επίσης όσο κι αν έψαξα
δεν βρήκα κάτι άλλο ισάξιο, ώστε να το αντικαταστήσω
αφήστε που προσφάτως διαπίστωσα
πως μοιάζει καταπληκτικά
με τη διακόσμηση του δωματίου που γράφω ;)
@ με την τρίτη ανάρτηση αυτού του χρόνου
ύστερα από τρεις μήνες σιωπής
και στ' αλήθεια
η σιωπή είναι
μιας πρώτης τάξεως κρυψώνα(2).
κι επειδή μάλλον κουραστήκατε να με ψάχνετε
και τους άλλους σίγουρα τους έχετε ήδη βρει (3),
-------------------------------------------------------------------
@ με το ίδιο φόντο
το οποίο δε διατίθεται πλέον και είναι μάλλον συλλεκτικό,
κι επίσης όσο κι αν έψαξα
δεν βρήκα κάτι άλλο ισάξιο, ώστε να το αντικαταστήσω
αφήστε που προσφάτως διαπίστωσα
πως μοιάζει καταπληκτικά
με τη διακόσμηση του δωματίου που γράφω ;)
@ με την τρίτη ανάρτηση αυτού του χρόνου
ύστερα από τρεις μήνες σιωπής
και στ' αλήθεια
η σιωπή είναι
μιας πρώτης τάξεως κρυψώνα(2).
Και τολμώ να παραδεχτώ πως το κρυφτό,
στις μέρες μας είναι υπό εξαφάνιση
ενώ έχει κυριαρχήσει π α ν τ ο ύ.
στις μέρες μας είναι υπό εξαφάνιση
ενώ έχει κυριαρχήσει π α ν τ ο ύ.
το κυνηγητό!!!
κι επειδή μάλλον κουραστήκατε να με ψάχνετε
και τους άλλους σίγουρα τους έχετε ήδη βρει (3),
Φτου ξελευτερία για όλους!
![]() |
| από τη συλλογή «Τα 21 Ωραιότερα Παραδοσιακά Ελληνικά Παιχνίδια» που είχε διανείμει μέσω των προϊόντων της η ΕΛΑΪΣ στα 1995, σε κείμενα της Ζωής Βαλάση και εικονογράφηση του Σταύρου Γεωργιάδη. |
-------------------------------------------------------------------
(1) Και εξηγώ πως το δικό μου μάθημα έχει να κάνει με το παιχνίδι
και με τη φαντασία, επομένως μου είναι απολύτως απαραίτητο να πλησιάσω
τις ιδιαίτερες ανάγκες των εκατοντάδων μαθητών μου που τελευταίως ολοένα
(νιώθω) ότι χάνουν την παιδικότητά τους ;(
(2) Τα παιδιά όλων των ηλικιών με είχαν κρυμμένη από προσώπου γης.
Τα παιδιά του σχολείου, τα δικά μου, κι άλλα που νομίζουν πως έχουν μεγαλώσει.
Και τώρα που έκλεισαν τα σχολεία, μπορώ κι εγώ να αναπνεύσω λιγουλάκι.
(3)συνερχόμενη σαν από βαθύ διαδικτυακό κώμα,
Θα μου πάρει καιρό να διαβάσω τις τελευταίες εξελίξεις
στα ιστολόγια των φίλων και των μελών του ιστολογίου.
Υ.Γ. Κι επειδή δεν σας έχω συνηθίσει σε ανάλαφρες αναρτήσεις,
θα μοιραστώ μαζί σας ένα βιντεάκι με ποίηση Γιώργου Ποταμίτη και μουσική Νότη Μαυρουδή, που ανακάλυψα σχετικά με το σημερινό μου τίτλο,
Ευελπιστώ να με διαβάζετε και να σας διαβάζω συχνότερα...
σας ασπάζομαι
marron ;)


