τη στιγμή σου, σε ένα ποίημα ( η δική μου συμμετοχή)

Αγάπη Κρυφή!*

Δεν  είναι  πόνος  να  πονεί, 

πόνος  να  θανατώνει,
σαν  την  αγάπη  την  κρυφή, 

που  δεν  ξεφανερώνει.

 

Για  σένα  κλαίω  και  πονώ  

και  κρυφαναστενάζω
μα  τέτοιο  πόνο,  με  χαρές  

χιλιάδες  δεν  αλλάζω 

(παραδοσιακό)

--------

Να με συγχωρεί, η χάρη σου, μα 

η ποίηση η αρχέγονη 
είναι η ερώτικη. 

Αλλά, μη με βάλεις να ψάξω, 

ποιος  στ' αλήθεια ποιητής 

τον έρωτα ύμνησε όπως του πρέπει. 

Γιατί εγώ πάλι θα διαλέξω 

τον κρυφό τον ποιητή, που μοναχός αντέχει

και

τον κρυφό τον έρωτα, που χρόνια δεν κατέχει

Ο Γιάννης ο Τσαρούχης είχε πει άλλωστε

Όποιος αγαπά θέλει να σκλαβώνει, 

όμως η καλύτερη αγάπη είναι η κρυφή. 

Το καλύτερο είναι να σ’ αγαπούν 

όπως αγαπούν τη μοναξιά.

Αυτούς τους στίχους τους κρυφούς, 

που από στόμα σε στόμα έφτασαν ως εδώ,

τους έκαμαν τραγούδι 
συνθέτες δυο.

Ένας είναι ο Λουδοβίκος των Ανωγείων (1988) , 

κι ο άλλος είναι ο Δημήτρης Παπαδημητρίου (1996)

Διαλέγω το Λουδοβίκο, 

γιατί χρησιμοποιεί ένα όργανο και μόνο αυτά τα δύο διστιχα...

... και διαλέγω επίσης
κάποια άλλα λόγια του Λουδοβίκου, 

που άκουσα σε μια συναυλία του -

- γιατί πριν να πιάσει το μαντολίνο, 

φτιάχνει 

τροΰρω 

μια σιγαλή 

μυθόσφαιρα... 

"Αν κάποιος σας πει ότι σας αγαπά,

καλό ακούγεται...

... αλλά να υποψιάζεστε λίγο

καθότι η έννοια "αγάπη"

δεν έχει ανάγκη 

το "λόγο",

τις λέξεις, 

για να δηλωθεί...

Είναι το μόνο αίσθημα που

ή  το νιώθεις 

ή  δεν το νιώθεις.

Όταν υπάρχει το βλέπεις.

Όταν δεν υπάρχει, και πάλι το βλέπεις.

Αν σου πουν, "σ' αγαπώ",  ε, καλά!

                     " Πάρα πολύ;", ε, τελείωσε!

                                             Κάτι "κρύβει" αυτή η φράση.

                                           "Σ’ αγαπώ" ή "σ’ αγαπώ πολύ"...

                                                Ας το λέμε, που και που,

επειδή είναι ωραίο, 

στ’ αυτιά να ακούγεται

                                                     Αλλά επι της ουσίας...

                                                    ... Μικρό Καλάθι!"

  ---------------------------------

* Η "κρυφή αγάπη" είναι ένας  αρκετά κοινός, αειθαλής θάμνος που συναντάται σε ορεινά δάση και πετρώδεις τόπους  της Μεσογείου. Άλλες της ονομασίες είναι Ρούσκος και Λαγομηλιά. Όταν τη βλέπεις από απόσταση παρατηρείς μόνο τα ζωηρά πράσινά της φύλλα, μα όταν τολμήσεις να σπάσεις ένα κλαδάκι της, θα ανακαλύψεις πως πίσω τους κρύβεται ένα μικρούτσικο λουλούδι, που μοσχοβολά κάθε φορά που το αγγίζεις. 
Αν την ανακαλύψεις σε κάποιο φυτώριο να ξέρεις ότι θέλει πότισμα μία φορά την εβδομάδα και προτιμά τη σκιά. 

Η ανάρτηση αυτή ακολουθεί το κίνημα " H στιγμή σου σε ένα ποίημα" της Μαρίας Νι, 
μιας πολύ αξιόλογης και δραστήριας blogger. 
Αν θέλετε να δείτε και τα υπόλοιπα ποίηματα πατήστε εδώ.

Για τους λάτρεις της Ελευθερίας της Αρβανιτάκη, θα σας βάλω και τη σύνθεση του Δ.Παπαδημητρίου. Καλή σας ακρόαση!

 

Σας ασπάζομαι,
marron ;)