Πρώτα...
είναι σα ψέμα
σα να μην έγινε
σαν να μην είσαι εσύ
σα να μην άκουσες
σα να μην είδες
αυτό
Ύστερα...
χάνεις τον κόσμο
τίποτα δεν είναι στη θέση του
θέλεις να δεις και δε μπορείς
πόσο χιόνι
και
πόση έρημος
σε κατέκλυσαν ως άνω
πνίγεσαι
πλημμυρίζεις
πονάς σε μέρη που ούτε είχες φανταστεί
νιώθεις πως χάνεσαι
χάθηκες κι εσύ
χέρια δικά σου
ώμο ενός άλλου
μια αγκαλιά σφιχτή
ένα σώμα να σε σκεπάσει
παραμυθία
γιατρικό
χάδια και λόγια
γλυκά καθησυχαστικά
παραμύθια
σε μια στιγμή, έ;
έγινες πάλι μωρό
το κλάμα σου διαπεραστικό
ενώθηκε ψηλά, με την πίκρα του κόσμου
τόσα παιδιά χαμένα
δέχτηκαν ξάφνου
όλη μας την αγάπη
αυτήν
που είναι ικανή να ταξιδέψει
πιο γρήγορα απ' το φως
αχ ... κι όμως άργησες αγάπη
το 'χεις ξανακάνει θαρρώ
δεν έχεις άλλοθι
έπρεπε να 'σουν... πριν!
να σουν εκεί! "απίκο"
σαν απο μηχανής θεά
να δώσεις ένα τέλος άλλο!
καλωσήρθες
κι ας άργησες
πώς θα ήταν τα πράγματα χωρίς εσένα;
(πάμε ξανά)
Εις το όνομα της αγάπης...
--------------------------------
Άλλος ένας κύκλος οργυτοκίνης
να μην ξεχνιόμαστε...
να μην ξεχνάμε κανένα παιδί
να μην αφήνουμε την αγάπη να μορφώνεται σε κάτι άλλο.
