Έχουμε μια συζήτηση τον τελευταίο καιρό στο γραφείο,
για τους συνειρμούς,
για τη μαγεία των διαδρομών που διανύει ταχύτατα το ανθρώπινο μυαλό.
Το μεσημέρι, καθώς έπλενα τα πιάτα,
άκουσα στην εκπομπή "Ραδιο-πειρατές" του Δευτέρου
τα παρακάτω λόγια :
"Πήρα τη στράτα
κι έρχομαι...
μες στη βροχή
και βρέχομαι
στα σκαλοπάτια σου
εγώ
σφυρίζω
άνοιξε μέσα για να μπω
και στρώσε μου να κοιμηθώ.
Να με στεγνώσεις με φιλιά
μες στη θερμή σου αγκαλιά
και μη μ' αφήσεις πια
να ξαναφύγω
κοντά σου
πάρε
με
να ρθώ
και στρώσε μου να κοιμηθώ
και έχεις το λόγο μου
γλυκιά μου αγάπη
στιγμή δεν θα σ' απαρνηθώ
και στρώσε μου να κοιμηθώ"
Τραγουδούσα κι εγώ στην κουζίνα μου,
τραγουδούσε ο Τσιτσάνης που δε ζει τώρα να βγάλει χορούς, να σπάνε τα κορμιά,
και μαζί του ο Νταλάρας, ο τόσο πολυπρόσωπος, τόσο εκστασιασμένος
τα λόγια της Ευτυχίας Παπαγιανοπούλου, μιας γυναίκας διαχρονικής...
Η εκτέλεση είναι αυτή ακριβώς αυτή...
Κι ένιωθα τις φωνές του τραγουδιού
να μπλέκονται γλυκά,
να 'ναι συνοδοιπόροι:
πρώτη και δεύτερη φωνή,
με σεβασμό,
με τάξη,
και θυμήθηκα
τα λόγια του Stathis, στα σχόλια της προηγούμενης μου ανάρτησης:
"Το θέμα είναι σε όλη τη διαδρομή σου να έχεις πάντα κάποιον
να μοιραστείς τις στιγμές. Φίλος, φίλη, ερωτικός σύντροφος, αδερφός ή όποιο κι
αν είναι το όνομά του."
Ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να 'ναι μόνος.
Μόνος μπορείς λίγο,
προσωρινά,
ίσως στο μεταβατικό στάδιο,
με μια δεύτερη φωνή
τόσο το τραγούδι,
όσο κι η ζωή, με τους τρελούς ρυθμούς της,
αντέχεται πιο εύκολα.
Καλό Σαββατοκύριακο
