" Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων σε αυτόν τον κόσμο:
αυτοί που κάνουν ό,τι θέλουν, κι όλοι οι άλλοι."
δια στόματος David Englander (Ed Harris)
από την ταινία Man on a Ledge (2012),
σε σενάριο του Pablo.J.Fenjves.
Ξέρω, ξέρω.
Θα αναρωτιέστε γιατί το κάνω.
Γιατί σας κουράζω αναφέροντας το χαρακτήρα, τον ηθοποιό, τον τίτλο της ταινίας, τη χρονολογία, και πόσο μάλλον το όνομα του σεναριογράφου. Σπαστικό,ε;
Ονόματα, τίτλοι, κόμματα... άχρηστες πληροφορίες, λες και είμαι ο Κωστάλας περιγράφοντας πατινάζ στον πάγο.
Θα μπορούσα να γράψω μόνο την ατάκα.
Και χωρίς εισαγωγικά. Σαν να 'ναι δική μου.
Που στην τελική... όλοι το έχουν σκεφτεί.
Ειδικά όταν έρχεται μια στιγμή, που νιώθεις ότι έρχεται κάποιος και σε ξεφτιλίζει.
Σε πατάει σα σκουλήκι. Για να νιώσει εκείνος όμορφα.
Και χωρίς να σε ξέρει. Μόνο επειδή είναι από πάνω.
Ναι, να έγραφα μόνο την ατάκα, και να τελειώσει η ανάρτηση.
Κι η ιστορία ολόκληρη! Κι ο παραλήπτης θα πάρει το μήνυμα. Στα μουγγά.
Δεν είναι έτσι, αγαπητέ.
Όπως οι άνθρωποι έχουμε τα στοιχεία μας, τα οποία έχουμε βαρεθεί να συμπληρώνουμε
από δω και από κει, έτσι και τα κείμενα, έχουν κι αυτά την ταυτότητά τους.
Έχουν μάνα και πατέρα, έχουν συγγραφέα και ερέθισμα.
Θα μου πεις:
"Μα είναι μια αναθεματισμένη πρόταση. Άντε κι άλλη μία."
"Είσαι γελασμένος. 'Οσο πιο αφαιρετικό είναι ένα κείμενο, τόσο πιο δουλεμένο είναι."
Όπως ανέφερα και παλαιότερα, μετά τα παιδάκια μου, γέννησα αυτό το ιστολόγιο.
Κάθε του λέξη, κάθε του εικόνα, είναι διαλεγμένη με περίσσια αγάπη.
Κάθομαι μπροστά στην οθόνη, και τη μπολιάζω ολοένα με κάτι από μένα.
Οι ώρες περνούν, κι εγώ χάνομαι μέσα στις λέξεις. Ονειρεύομαι.
Κι αυτά τα όνειρα, γεννάνε κείμενα.Πιο πολλά, και πιο καλά, από άλλα περασμένα.
Δεν χρειάζεται να μου το πει κανείς. Μου φτάνει που το νιώθω.
Εξάλλου... κείμενά μου, έχω δημοσιεύσει σε περιοδικά.
Όχι μόνο ποιήματα, και αφιερώματα, και θεατρικά.
Με το όνομά μου. Γιατί έχω κι εγώ όνομα. Και πολύ ωραίο μάλιστα.
Έχει σημασία ποιος έχει πει τι. Και περισσότερο ποιος έχει γράψει τι.
Όταν λέμε τα γραπτά μένουν, εσύ τι καταλαβαίνεις;
Ότι κάποιος μπορεί να τα αναζητήσει. Ότι έχουν υπόσταση.
Τόσοι και τόσοι ερμηνεύουν αυτές τις έρμες τις Γραφές. Τόσων χρονών κείμενα.
Θεωρώ το ιστολόγιο αυτό ανθρωποκεντρικό.
Μια ανθρωπολογία, κι όχι απαραίτητα για τον άνθρωπο, αλλά και από τον άνθρωπο.
Γράφω με ψευδώνυμο. Υπάρχει λόγος.
Γιατί ασχολούμαι με πολλά. Γιατί είμαι και τελειομανής.
Και γιατί οι άνθρωποι βάζουν ταμπέλες.
- Πώς εσύ που κάνεις αυτό, κάνεις και το άλλο;
Δεν σου φαινότανε. Κι άλλα τέτοια, κουλά.
Γι' αυτό όταν λέμε επικοινωνούμε με το δημιουργό. Να επικοινωνούμε.
Επικοινωνία τις περισσότερες φορές σημαίνει ερώτηση και απάντηση.
Κι όχι de facto δήλωση.
Δεν με νοιάζει να με ειδοποιήσεις. Γιατί μπορεί και να μη θέλω.
Συμβαίνει κι αυτό.
