Κάποτε
μαζευτήκανε, που λέτε,
κάμποσοι δάσκαλοι.
νέοι και παλαιοί,
συνάδελφοι αναμεταξύ τους,
να γενούνε μαθητές ο ένας του αλλονού,
να πούσι ο καθείς τα μυστικά τση διδασκαλίας.
Εσύ πώς τους τα λες;
Ετσά τα λέω, και ακούσι με οι μαθητές.
Εσύ;
Εγώ ε μιλώ, μονέ δείχνω... κι απέ, κάμνουσι ό,τι μπορούσι.
Κι εσύ, μαθές;
Εγώ τους λέω ψάχτε! ... κι ακόμα ψάχνουσι...
Έτσι έγινε. Aκόμα συζητούσι.
Τι σόι μάθημα είναι τούτο που κάμνουσι,
κι οι μαθητές έχουνε πάρει, χαρά μου, τσι ρούγες;
-Εσένανε, πουλί μου,
ποίος ήτον ο δάσκαλος που σ' έκαμε δάσκαλον;
-Ο κύρης μου ήτο,
 |
| http://marvak.blogspot.gr/2011/03/old-school-style.html |
μ' είχε δεμένον ε μ' αφηνε α φύω
α δε του καμα κεινό που μου 'χενε για την ημέρα ορισμένο.
Κι ήτο καλός ... πολλάν καλός...
Κι είχε για μένανε σκοπό να γένω άνθρωπος:
μόνο με το λόγο, να λύνω τα προβλήματά μου.
Τόσον καλά μελετημένος ήτον,
τόσον τακτικός
που τον ζηλεύγασι οι δάσκαλοι μου οι άλλοι.
- Δεν ήξευρα,
πιστεύγεις το;
πως ο πατέρας σου είναι δάσκαλος....
- Ούτε κι εκείνος. Μου φτάνει που το ξεύρω εγώ.
--------------------------------------------
"Σπουδή" σε ντοπιολαλιά
αφιερωμένη στον πατέρα μου,
τον πιο φωτισμένο
το γένος είναι, σ' όλο το κείμενο, σερνικό
γιατί ακόμη υπάρχουν μέσα μας τα στερεότυπα
επίσης είναι αφιερωμένο σε όλους όσους συνεχίζουν να ψάχνουν τη γνώση
με κάθε τρόπο σε κάθε τόπο.
(αφετηρία η εισαγωγική επιμόρφωση 26-30/11/2012)
